بخشی که قهرمان را به زانو درآورد

ساعت کمی بعد از چهار صبح بود. سکوها ساکت بودند. سباستین بوردی، از لمان، پشت فرمان کادیلاک شماره ۳۸، پیشتاز بود، ماشین در صدر قرار داشت و رویایش هنوز دست‌نخورده بود. سپس فرمان هیدرولیک از کار افتاد. یک جزء پیش‌پاافتاده. یک قطعه کوچک و تقریباً نامرئی که در اعماق مکانیزم خودرو جای گرفته بود، نتوانست دوام بیاورد. خودرو با سرعتی لاک‌پشتی و به آرامی، بدون هیچ درام آشکاری، به عقب بازمی‌گشت — فقط آن کندی طاقت‌فرسایی که پیش از اعلام کناره‌گیری رخ می‌دهد.

در پیت، سکوت محترمانه و تقریباً مملو از ارادت بود. بوردئِه برای چندین دقیقه طولانی در پشت گاراژ نشسته ماند، در حالی که کلاه ایمنی‌اش را در دست گرفته بود و پای چپش زیر میز می‌لرزید. نه فریادی، نه خشم — فقط آن وقار خسته مردانی که بارها و بارها دیده‌اند پیروزی از لابه‌لای انگشتانشان لیز می‌خورد. او سرانجام با صدایی گرفته از احساسات زمزمه کرد: «برای قطعه‌ای که شاید فقط دو دلار قیمت داشته باشد،» و افزود که در ۴۷ سالگی، چنین فرصت‌هایی دیگر به این زودی‌ها پیش نمی‌آیند. این ورزش مسابقه این روش بی‌رحمانه را دارد که همه را سر جایشان می‌نشاند، به برخی پشت می‌کند و به برخی دیگر لبخند می‌زند. و اینکه، در اعماق وجود، در یک دوران حرفه‌ای مسابقه، همیشه بیشتر از آنچه می‌بری، می‌باختی.