برندهها و بازندههای واقعی چه کسانی بودند؟
Photos by: Red Bull Content Pool / Mercedes / Williams
برندهها و بازندههای واقعی چه کسانی بودند؟
رتبهبندی رانندگان جایزه بزرگ میامی
مانند همیشه پس از یک گرندپری پرهیجان، تیم ما گرد هم آمد تا عملکرد رانندگان را ارزیابی کرده و آنها را بر اساس معیارهایی چون سرعت، مدیریت مسابقه، اشتباهات کلیدی و عملکرد کلی، از بهترین تا ضعیفترین رتبهبندی کند. در این تحلیل صرفاً توانایی رانندگان در بهکارگیری پتانسیل ماشینشان ملاک قرار گرفته است. در ادامه، ۱۰ راننده برتر این مسابقه را مرور میکنیم.
۱. اسکار پیستری
یستری میتوانست قهرمان کامل آخر هفته باشد، اگر خودرو ایمنی در روز شنبه برای او دردسرساز نمیشد. گرچه عملکردش در هر دو روز بینقص نبود و میتوانست شرایط بهتری داشته باشد، اما صدرنشینی او در این رتبهبندی به دلیل خونسردی و هوش بالایش در مدیریت مسابقه است. او موفق شد در روز یکشنبه از ورشتاپن عبور کند و پیروزی را بهدست آورد. ویژگیهای یک قهرمان در عملکرد او، مسابقه به مسابقه تثبیت میشوند.
۲. الکس آلبون
آلبون در دوی سرعت عملکرد درخشانی داشت و تا مقام چهارم پیش رفت، اما به دلیل تخلف از قانون دلتا در پشت خودروی ایمنی، این رتبه را از دست داد. با وجود این، نمایش او امیدبخش بود. در مرحله تعیین خط، گرچه کمی عقبتر از همتیمیاش ساینز قرار گرفت، اما در روز مسابقه عالی ظاهر شد. تقابل چرخ به چرخ او با ساینز در همان دور نخست، و سبقت جسورانهاش از فراریها از نکات برجسته مسابقه بود. کسب مقام پنجم با خودروی ویلیامز، عملکردی فراتر از انتظار بود.
۳. لاندو نوریس
نوریس همچون سال گذشته، از خوشاقبالی در دوی سرعت بهره برد و با کمک خودروی ایمنی، از رده دوم به پیروزی رسید. او سرعت لازم برای بردن گرندپری را داشت، اما پشت سر ورشتاپن زمان ارزشمندی را از دست داد؛ مسألهای که فقط میتواند خودش را بابت آن سرزنش کند. با این حال، با شروع از رده پنجم، به مقام دوم رسید و از ورشتاپن هم عبور کرد. پیاستری اما بهخاطر برتری استراتژیک، دستنیافتنی بود.
۴. مکس ورشتاپن
پول پوزیشن ورشتاپن تعجبآور نبود؛ او استاد استخراج حداکثر عملکرد از RB21 است و ضعفهای خودرو را بهخوبی میپوشاند. با این حال، سقوطش در دوی سرعت ناشی از اشتباه تیم ردبول بود نه خودش. در روز یکشنبه، او نتوانست با سرعت مکلارن رقابت کند. همانطور که معمولاً شاهد هستیم، تنها انتقاد از او دفاع نهچندان مؤثرش در برابر سبقتهاست. باید امیدوار بود که چنین لحظاتی به نتایج کلان لطمه نزند.
۵. آندرهآ کیمی آنتونلی
نبوغ جوان مرسدس بنز در نخستین فصل حضورش، همچنان تحسینبرانگیز است. پس از اینکه در تمرینها مغلوب همتیمیاش بود، با یک پول پوزیشن در دوی سرعت و کسب رده سوم در تعیین خط، توانایی خود را به رخ کشید. با این حال، مسابقه اصلی برای او خوشیمن نبود. در دوی سرعت، تلاش برای سبقت از پیاستری در پیچ بیرونی، با ضربهای از سوی ورشتاپن در پیت همراه شد. همچنین زمانبندی نامناسب با خودروی ایمنی و بیتجربگی در مدیریت تایر، عملکرد او را در گرندپری تحتالشعاع قرار داد.
۶. جورج راسل
جورج راسل در گرندپری میامی نمایشی قابلقبول ارائه داد، هرچند این بار در بالاترین سطح خود ظاهر نشد. با وجود آنکه از کاهش اعتمادبهنفس و فاصله گرفتن از فرم ایدهآل خود سخن گفت، عملکرد او نشاندهنده پایداری و روحیه رقابتی وی بود. در شرایطی که مرسدس همچنان به یک چهره رهبری نیاز دارد، راسل نشان داد میتواند برای این نقش گزینهای شایسته باشد.
در نهایت، نتیجهای که به دست آورد، مطابق با حداکثر پتانسیل مرسدس در آن هفته بود. اینکه چنین عملکردی برای او «سخت» تلقی میشود، بهخوبی گویای سطح بالای انتظارات و کیفیت نمایشهای پیشین اوست، حتی با وجود آنکه در مرحله مقدماتی، اندکی از آنتونلی عقبتر بود.
۷. گابریل بورتولتو
آخر هفته میامی، احتمالاً بهترین عملکرد بورتولتو از آغاز فصل تاکنون بود. قفل شدن چرخ در پیچ ۱۷ در واپسین دور SQ1، که پس از برخوردی جزئی با دیوار رخ داد، او را ناچار به رانندگی محافظهکارانه کرد. با این وجود، در مرحله مقدماتی اصلی با اطمینان به Q2 راه یافت و پتانسیل لازم برای صعود به جمع ده راننده برتر را نیز دارا بود.
در صورت نبود برخورد در پیچ دوم، میتوانست در دور پایانی خود پیشرفتی معنادار داشته باشد. وی در ابتدای مسابقه عملکردی رقابتی ارائه داد و حتی تا پیش از بروز مشکل فنی در موتور، در موقعیت مناسبی برای عبور از هاجر قرار داشت. عملکردی امیدوارکننده که مستحق توجه و بررسی بیشتر است.
۸. استبان اوکن
استبان اوکن در میامی، بهترین راننده تیم هاس بود، هرچند موفق به کسب امتیاز نشد. قفل شدن چرخ در دور پایانی مرحله مقدماتی شانس او را برای جایگاهی بهتر کاهش داد، اما با عملکردی چشمگیر توانست در مسابقه اصلی به Q3 راه یابد.
پس از شروعی نسبتاً ضعیف و عقب افتادن از تسونودا، اوکن با دفاعی مستحکم تا دور ۲۲ در جایگاه دهم باقی ماند و حتی بالاتر از همیلتون قرار گرفت. با این حال، استراتژی آندکات تیم هاجر باعث شد در ادامه رقابت، به دلیل محدودیتهای سرعتی خودرو، به رتبه دوازدهم سقوط کند. عملکردی مؤثر که با اندکی شانس بیشتر میتوانست به نتیجهای ارزشمند ختم شود.
۹. لوئیس همیلتون
لوئیس همیلتون، با وجود آنکه همچنان از نظر عملکرد در سطح همتیمی خود ظاهر نمیشود، اما نشانههای روشنی از بهبود در عملکردش به چشم میخورد. تصمیمگیری هوشمندانه او در تغییر به تایرهای خشک در زمان مناسب، جایگاهی موقت در رده سوم برای وی به ارمغان آورد.
در ادامه، استفاده مناسب از شرایط خودرو ایمنی مجازی (VSC) و یک سبقت حسابشده از ساینز، او را به پشت سر لکلرک رساند. با این حال، زمانی که سرانجام از سوی فراری اجازه عبور از لکلرک را دریافت کرد، دیگر فرصتی برای نزدیک شدن به آنتونلی باقی نمانده بود. این وضعیت بار دیگر پرسشهایی در خصوص نقش مدیریت تیم در تحقق پتانسیل کامل راننده مطرح میسازد.
۱۰. شارل لوکلرک
شارل لوکلرک در میامی، ناراضی از عملکرد خودرو و تصمیمات تیم فراری، نمایشی فراتر از حد متوسط نداشت. این نارضایتی، هم در واکنشهای او و هم در نتیجه نهایی مشهود بود. پرسشی که مطرح میشود آن است که آیا وی توانست، همچون راسل، نهایت بهرهبرداری را از خودروی خود ببرد یا اینکه احساسات، مانعی در مسیر عملکردش بودند.
ناکامی در رقابت اسپرینت ـ که حتی پیش از شروع با بازنشستگی همراه شد ـ و وقوع حادثه در شرایط دشوار، سبب شد آخر هفتهای مأیوسکننده برای او رقم بخورد. در نهایت، این عملکرد باعث شد لوکلرک در جایگاه دهم فهرست بهترینها قرار گیرد.
