چه کسانی از اولین دابلهدر موناکو پیروز بیرون آمدند؟
Photos by: Shervin Fonooni
برندگان و بازندگان اولین آخر هفته دو سر فرمول E در موناکو
شرایط جوی دگرگونشونده – صبحی مرطوب و بعدازظهری خشک – و پایان دادن به یک دوره ششساله بدون برد، همه دستبهدست هم دادند تا نخستین آخر هفتهی دوگانه در موناکو به رویدادی تاریخی در تقویم فرمول E تبدیل شود. تیم گلف اسپیدز، با حضور در محل، بهترین عملکردها را شناسایی کرد و طبق معمول، ارزیابیهایمان بر پایهی ترکیبی از مهارت رانندگی، استراتژی تیمی و قدرت واکنش به تغییرات پیست شکل گرفتهاند.
۱. الیور رولند – سلطان جدید موناکو
رولند و تیم نیسان این آخر هفته را با درخشش کمنظیری پشت سر گذاشتند. با ثبت یک پیروزی، یک مقام دوم و یک پول پوزیشن، راننده بریتانیایی حالا با ۴۸ امتیاز اختلاف صدرنشینی خود را در جدول قهرمانی تقویت کرده است؛ جایگاهی که از دور مکزیک در اختیار داشت. خودش نیز اذعان کرد: «نمیتوانستم خواستهای بیشتر از این آخر هفته داشته باشم – و واقعاً مطمئن نیستم که بتوانم بهتر از این عمل کنم.»
دستاورد او نه فقط به خاطر نتایج، بلکه به خاطر روش رسیدن به آنها قابل ستایش است: قدرت، ثبات، و عزم راسخ. در شرایطی که رقبا هر لحظه تهدیدی جدی محسوب میشوند، رولند در حال حاضر چهره غالب فصل است.
اگرچه برد شنبهاش تا حدی نتیجهی فرصتطلبی بود – از جمله ناکامی در سوختگیری نیکو مولر – اما درخشش روز یکشنبهاش شایستهی احترام بیشتری بود: پول پوزیشن، و سپس بازگشتی حسابشده به مقام دوم. او به درستی تحلیل کرد: «به نظر من، جگوار و انویژن در خشکی کمی بهتر بودند، اما ما در شرایط مرطوب احساس راحتی بیشتری داشتیم.»
تنها لکه در عملکرد او، تقابل شدید با ژاناریک ورن در شیکان بندر بود که به واگذاری جایگاه منجر شد. با این حال، مدیر تیم نیسان، توماسو ولپ، چنین ارزیابی کرد: «ممکن است آن لحظه کمی بیش از حد جسورانه بوده باشد، اما در مجموع، تنها ریسک بزرگش در مسابقه بود. تفاوت اصلی در هوش مسابقهای الیور است – او همزمان رفتار ده راننده پشت سرش را پیشبینی میکند. او چشماندازی کلی از کل مسابقه دارد.»
چشماندازی که فعلاً او را به اوج رسانده – و شاید به سوی نخستین عنوان قهرمانیاش نیز سوق دهد.
۲. سباستین بوئمی – بازگشت شاهزادهی خاموش
در دنیای بیرحم فرمول E، قطعیت مفهومی بیمعناست. شانس؟ همیشه در کلام رانندگان حضور دارد، اما آنهایی که در تاریخ ماندگار میشوند، بهتر از هر کسی میدانند که هوش و قاطعیت، رمز ماندگاری است.
سباستین بوئمی، که آخرین پیروزیاش به تقریباً شش سال پیش بازمیگشت، شاید بیش از هر کس دیگری به این واقعیت واقف باشد. با وجود اعتبار و تجربهاش، مدتها زیر سوال بود: آیا دوران طلاییاش به پایان رسیده؟ اما در یکشنبهی موناکو، پاسخی بیچونوچرا ارائه کرد.
مسابقهاش نمونهای بینقص از آرامش، دقت و مهارت استراتژیک بود. خودش صادقانه گفت: «سعی نکردم زیاد فشار بیاورم. فقط میخواستم مطمئن شوم که اشتباهی نکنم. اما لحظات زیادی از شک و تردید را پشت سر گذاشتیم.»
او با درک کامل از دینامیک پیست، بهویژه در فاز گذار از تر به خشک، توانست همه متغیرهای تصادفی را خنثی و در لحظات کلیدی ابتکار عمل را در دست بگیرد. مدیریت انرژی و حملات هدفمندش، الگویی برای کلاس رانندگی محسوب میشوند.
تحلیل صریح او از وضعیت کنونی فرمول E نیز جالب توجه بود: «من خیلی علاقهای به مسابقاتی که در آن فقط چهار نفر واقعی رقابت میکنند ندارم. کمی مدیریت انرژی خوب است، اما مسابقاتی مثل دو رویداد اخیر – به لطف باران و پیتبوست – نشان دادند که رقابتهای بدون ترفند هم میتوانند هیجانانگیزتر باشند.»
این پیروزی تنها بازگشتی ساده نبود؛ بلکه اثباتی بود بر اینکه بوئمی، با وجود تمام تردیدها، هنوز یکی از نخبگان این رشته است – و اگر شرایط همچنان مطابق میل او پیش رود، این موفقیت میتواند آغازی باشد، نه پایان.
۳. نیک دِوریس – جانگرفتن دوباره در قلب رقابت
نیک دِوریس در موناکو دوباره خود را به عنوان یکی از بازیگران اصلی فرمول E مطرح کرد. عملکرد او، چه از نظر فردی و چه در خدمت تیم ماهیندرا، یکی از برجستهترین نکات این آخر هفته بود. روز شنبه، او نخستین سکوی خود از زمان مسابقه لندن ۲۰۲۲ را ثبت کرد؛ نمایشی درخشان که نشان از بازگشت اعتماد به نفس داشت. روز بعد، با یک رانندگی هوشمندانه و پرصلابت، او جایگاه پنجم را به دست آورد تا ۱۰ امتیاز ارزشمند دیگر به حساب تیم و خود بیفزاید.
این هفتهی دوگانه، ماهیندرا را از رتبه پنجم به جایگاه سوم جدول تیمی رساند – پیشی گرفتن از رقبایی که تا همین اواخر دستنیافتنی به نظر میرسیدند. پیشرفتی که به همان اندازه که شگفتآور بود، نشانگر بلوغ فنی و ذهنی تیم نیز بود.
فردریک برتران، مدیر تیم، با صراحت از عملکرد دِوریس تمجید کرد: «از همان دورهای اولیه صبح، مشخص بود که او در فرم فوقالعادهای قرار دارد. نه فقط یک دور سریع، بلکه ثبات در هر بار ورود به پیست – این همان چیزی بود که در دیگر مسابقات نداشتیم. و حالا، با این ریتم، او واقعاً شعلهور شده بود.»
در شرایطی که ماهیندرا برای تبدیل شدن به یکی از مشتریان اصلی پلتفرم Gen4 آماده میشود، این سوال مطرح است: آیا با یک جهش ناگهانی مواجهایم، یا این صعود نتیجه برنامهریزی دقیق و آهستهسوز است؟ هر چه باشد، دِوریس اینجا بهوضوح نشان داد که بازگشت او به فرمول E فقط یک حضور مجدد نیست – بلکه گامی استوار به سوی صدر.
۴. نیک کسیدی – غرش دوباره جگوار در کوچهپسکوچههای موناکو
نیک کسیدی با نمایشی انفجاری و بازگشتی تماشایی، یکی از خیرهکنندهترین اجراهای موناکو را رقم زد. روز یکشنبه، در حالی که مسابقه را از رتبه سیزدهم آغاز میکرد، با صعودی خیرهکننده به سکوی سوم رسید – پیشرفتی که نه تنها از لحاظ عددی چشمگیر بود، بلکه از حیث کیفیت رانندگی، به یکی از لحظات ماندگار فصل تبدیل شد.
پس از یک شنبه ناامیدکننده، کسیدی بهطرز درخشانی ورق را برگرداند. استراتژی جسورانه و اجرای بینقص او، سکویی را ممکن ساخت که یک روز پیش غیرواقعی به نظر میرسید. نقطه اوج بازگشت او، دوئل تنبهتن با دن تیکتوم در پیچ میرابو بود – صحنهای که به زیبایی کلاس رانندگی کسیدی را به نمایش گذاشت.
او خود درباره آن لحظه گفت: «میدانستم که فقط به اندازه یک عرض ماشین جا هست، اما او از آخرین فرصت برای ترمزگیری استفاده کرد. خوشبختانه با سیستم چهارچرخ متحرک من کشش بهتری داشتم. تا آخرین لحظه صبر کردم، ترمزهایم عالی بودند. فکر میکنم او بیش از حد فشار آورد و بخش جلویی قفل کرد.»
در ادامه، او با تاخیر هوشمندانه در فعالسازی دومین “حالت حمله”، به خوبی از تغییرات پیست بهرهبرداری کرد – حرکتی کلیدی که به او اجازه داد در نیمه دوم مسابقه از رقبایی چون گونتر، ورن و دِوریس سبقت بگیرد.
با وجود فراز و نشیبهای اخیر، کسیدی بار دیگر نشان داد که نهتنها از نظر سرعت، بلکه از نظر ذهنیت مسابقهای نیز یکی از مدعیان جدی باقی مانده است. این سکو شاید بازگشت او به کورس قهرمانی نباشد، اما بدون تردید آغازی تازه برای جگوار و خود اوست.
۵. جیک دنیس – استاد تعادل و ثبات
جیک دنیس بار دیگر نشان داد که چرا یکی از دقیقترین و هوشمندترین رانندگان حال حاضر فرمول E است. در مسابقه اول، با یک رانندگی سنجیده و بیاشتباه، از پکیج رقابتی آندرتی-پورشه حداکثر بهره را برد – حتی اگر این پکیج، در مقایسه با جگوار و نیسان، کمی از نظر خالص عملکرد عقبتر بهنظر میرسید.
دنیس با یک دور دوئل کاملاً کنترلشده، جایگاه خوبی در خط استارت به دست آورد و در ادامه، با مدیریت مثالزدنی انرژی و موقعیت، یک سکوی سزاوارانه را تضمین کرد. مسابقهای که شاید جرقه نداشت، اما در سکوت، کارآمد و حسابشده بود – درست مطابق با امضای شخصی دنیس در فرمول E.
در روز دوم، اگرچه نشانههایی از افت عملکرد دیده میشد – بهویژه با یک دور تعیین خط محتاطانهتر و شروع خارج از ۱۰ نفر اول – اما حتی در این شرایط نیز دنیس موفق شد با رسیدن به مقام نهم، آسیب را محدود کند و امتیازاتی مهم را با خود از موناکو ببرد.
نتیجه نهایی؟ بدون هیاهو، اما با انبوهی از امتیاز و پیامی روشن برای رقبا: قهرمان فصل گذشته همچنان اینجاست، در سایه اما آماده جهش. او که وفادار به سبک کمریسک و بسیار مؤثر خود باقی مانده، بهدرستی یکی از اصلیترین مدعیان حفظ عنوان در پایان فصل است.
۶. پاسکال وِهرلَین – موناکو، میدان تکرار ناکامیها
انتظارات از پورشه برای شکستن طلسم موناکو بالا بود، اما در نهایت، این تیم برای پنجمین سال متوالی بدون حتی یک سکو، خاک خیابانهای شاهزادهنشین را ترک کرد – و پاسکال وِهرلَین در کانون این ناکامی قرار داشت.
در روز نخست، تماس با تیلور بارنارد، مسابقهاش را پیچیده کرد و روز بعد، با مشکلاتی مزمن در ارتباط با عملکرد لاستیکها و تقلا برای عبور از ترافیک سنگین، هرگز موفق به ورود به بخش بالایی جدول نشد. نه لحظهای تعیینکننده داشت، نه پیشرفتی چشمگیر. تنها ثبت یک آخر هفته کسلکننده برای یکی از مدعیان اصلی قهرمانی.
در تحلیلی کلیتر، عملکرد وِهرلَین – و البته پورشه – نه تنها زیر سطح انتظارات، بلکه نشانهای نگرانکننده بود از افتی که در مقاطع کلیدی فصل میتواند پرهزینه تمام شود. در شرایطی که رولند فاصله خود را در صدر گسترش میدهد، وِهرلَین اکنون به رده سوم جدول سقوط کرده است – وضعیتی که اگر بهسرعت اصلاح نشود، میتواند جایگاه او در رقابت قهرمانی را به خطر بیندازد.
پاسخ به این افت، باید در توکیو داده شود. نه فقط برای امتیاز، بلکه برای اعتبار.
۷. ژان اریک ورن – بازگشتی پرصلابت، اما ناتمام
پس از یک شنبه ناامیدکننده که در آن ورن نتوانست نقشی کلیدی ایفا کند، قهرمان دو دوره فرمول E در دومین مسابقه آخر هفته در موناکو، واکنشی قوی و الهامبخش نشان داد. فرانسوی باتجربه، این بار یکی از چهرههای محوری یک یکشنبه پرهیجان بود.
در حالی که تمرینهای آزاد در شرایط خشک نویدبخش بودند، باران شدید در دور تعیین خط یک چالش واقعی پیش پای ورن گذاشت. با این حال، او موفق شد به نیمهنهایی صعود کند، جایی که در جدالی تماشایی با همتیمی خود، در نهایت به ردیف دوم استارت رضایت داد.
شروع مسابقه برای ورن عالی بود: با جسارت، تمرکز و درک بالا از موقعیت، از همان مترهای نخست رهبری را به دست گرفت. او که یکی از دو حالت حمله خود را زودتر استفاده کرده بود، با مدیریت هوشمندانه فاصله را افزایش داد و تا بیش از چهار ثانیه جلو افتاد – لحظاتی که پیروزی را در دسترس مینمود.
اما در پایان، کمبود انرژی در مرحله نهایی، همزمان با بازگشت سریع تعقیبکنندگان، بهای سنگینی داشت. ورن که تا مدتها بهنظر میرسید فاتح روز باشد، در نهایت به جایگاه ششم رضایت داد.
نتیجهای پایینتر از شایستگی نمایش دادهشده، اما نمایانگر روحیه جنگنده، توان بازیابی بالا و بازگشت به فرم رقابتی واقعی.
۸. آنتونیو فلیکس دا کوستا – حرکت از قعر به قله
آغاز آخر هفته برای آنتونیو فلیکس دا کوستا چیزی جز فاجعه نبود. برخورد با ادواردو مورتارا در روز شنبه او را مجبور به خروج زودهنگام از مسابقه کرد – حادثهای ساده در ظاهر، اما سنگین در پیامد.
اما این پرتغالی باتجربه که بارها توانایی بازگشت از موقعیتهای دشوار را نشان داده، این بار نیز تسلیم نشد. روز یکشنبه، پشت فرمان پورشهای که شبانه بهسرعت تعمیر شده بود، از عمق شبکه آغاز کرد و با نمایشی هجومی، پلهپله بالا آمد. نتیجه: مقام چهارم تحسینبرانگیز و حفظ جایگاه دوم در جدول قهرمانی، تنها با یک امتیاز برتری نسبت به همتیمیاش وهرلین.
با این حال، نارضایتیهایی باقی ماند. در مداری که انتظار میرفت پورشه یکی از مدعیان اصلی باشد، ترکیب او و وهرلین نتوانست به پتانسیل کامل خودرو پاسخ دهد. کمبود وضوح استراتژیک و افت در اجرای تاکتیکها، اجازه نداد تا در برابر نیسان قدرتمند، جایگاه شایستهتری به دست آید.
در مجموع، عملکرد دا کوستا نشانهای روشن از روحیه جنگنده و توانایی فردی او بود – اما در مقیاس تیمی، این آخر هفته بیشتر شبیه فرصتی از دسترفته بود تا یک گام رو به جلو.
۹. میچ ایوانز – از اوج پیروزی در موناکو تا چالشهای پایانناپذیر
یک سال پیش، میچ ایوانز در خیابانهای موناکو به پیروزی رسید. دوازده ماه بعد، شرایط به شکلی قابل توجه تغییر کرده است. بهجز یک پیروزی تقریباً غیرمنتظره در سائوپائولو، فصل ۲۰۲۵ او بهطور کلی ناامیدکننده به نظر میرسد. مسابقات یکی پس از دیگری برگزار میشوند، اما نتیجه همچنان یکسان است: ناکامیهای پیاپی و شش نتیجه متوالی خارج از امتیاز.
این ناکامیها تنها به گردن او نیستند. ایوانز به دلیل مشکلات قابلیت اطمینان خودرو و انتخابهای استراتژیک نادرست دچار مشکل شده است. روز شنبه، مشکل باتری برنامههای او را نقش بر آب کرد، و روز یکشنبه، یک تصمیم جسورانه استراتژیک برای تیم جگوار به نتیجهای معکوس منجر شد.
البته، این راننده نیوزیلندی در روز شنبه عملکرد خوبی داشت و روز بعد در تمرینات آزاد نیز سرعت قابلتوجهی نشان داد. اما این تلاشها هرگز به نتایج ملموسی منجر نشدند. جیمز بارکلی، مدیر تیم، تلاش کرد این استراتژی را توجیه کند: «ما احتمالاً میتوانستیم بین ده نفر برتر، رتبه هشتم یا نهم را کسب کنیم. تصمیم گرفتیم با ماشین ایمنی ریسک کنیم.» او افزود: «این قمار، که بر اساس تغییر لاستیکها و تنظیم فشار باد متناسب با پیستی که انتظار داشتیم خشک شود، انجام شد، اما مسیر بهاندازه کافی سریع خشک نشد. ممکن بود موفقیتآمیز باشد، اما نشد.» نتیجه: رتبه چهاردهم و یک آخر هفته دیگر که باید فراموش شود.
۱۰. تیلور بارنارد – جوانی با پتانسیل، اما همچنان در جستجوی ثبات
ایان جیمز، مدیر مکلارن، با لحن هشداردهندهای گفت: «حضور در این شرایط بسیار ناامیدکننده بود… ما نمیتوانیم آخر هفتههایی مثل این را تحمل کنیم.» زیرا در موناکو، جایی که میتوانست نقطه عطفی برای تیلور بارنارد باشد، فرصتها از دست رفت.
با این حال، این راننده جوان بریتانیایی نگاهها را به خود جلب کرد. روز جمعه، با عملکردی درخشان – دومین مقام خود در فرمول E – از مربی سابقش، الیور رولند، پیشی گرفت. این عملکرد چشمگیر، سرعت و دقت او را در سطحی بالا تأیید کرد. اما مسابقه اصلی چالشی متفاوت بود: بارنارد نتوانست موقعیت پول پوزیشن را تثبیت کند و در نهایت به جایگاه شانزدهم سقوط کرد که ناشی از افت سریع عملکردش بود.
روز یکشنبه نیز شرایط بهبود نیافت. او که از رتبه شانزدهم شروع کرده بود، در همان جایگاه به کار خود پایان داد و در یک رقابت فشرده و تاکتیکی، نتوانست به موقعیتهای بالاتر برسد. با وجود این دو شکست، آخر هفته بارنارد همچنان حائز اهمیت است: عملکرد او در مرحله مقدماتی نشان میدهد که او توانایی موفقیت در بلندمدت را دارد. در سن ۱۹ سالگی، او همچنان در حال یادگیری است. رتبه دهم در فهرست ما، نشانهای از پتانسیل روشن اوست که همچنان در انتظار شکوفایی است.
