دو جهان، یک تاکتیک: مدیریت ستارهها در پیست
Photos by: Shervin Fonooni
آندرتی و ردبول چگونه با قهرمانانشان کنار میآیند؟
با نزدیک شدن به ششمین دور از مسابقات فرمول E در موناکو، که تنها ۱۵ روز دیگر برگزار میشود، توجه ما نهتنها به رقابتهای نفسگیر در پیست، بلکه به استراتژیهای پشتپرده تیمها جلب میشود؛ از جمله تیم آندرتی و نحوه مدیریت رانندگان برجستهاش.
در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۵، مسابقات قهرمانی جهان فرمول E تحت نظارت ABB FIA وارد مرحلهای تاریخی میشود. موناکو، نگین درخشان تقویم موتوراسپرت، برای نخستین بار میزبان دو مسابقهی متوالی در قالب E-Prix خواهد بود؛ رویدادی دو روزه در تاریخهای ۳ و ۴ مه ۲۰۲۵ که اهمیت آن فراتر از یک آخر هفتهی معمولی است.
از سال ۲۰۲۱، فرمول E نسخهای ویژه از پیست افسانهای فرمول ۱ را مورد استفاده قرار داده است؛ مسیری که با توجه به ویژگیهای منحصربهفرد خودروهای برقی تکسرنشین بازطراحی شده و در عین حال، جذابترین بخشهای کلاسیک موناکو را همچنان در خود دارد: از Sainte-Dévote و Massenet گرفته تا کازینو، تونل، شیکن بندر و La Rascasse. با این حال، تنظیماتی در مسیر اعمال میشود تا از مقایسهی مستقیم با فرمول ۱ اجتناب شود—مسیری متمایز برای نسلی متمایز از رقابت.
رولاند در مقابل غول های پورشه
در میانهی هیجانها، یکی از داستانهای برجستهی فصل به الیور رولند تعلق دارد. با دو پیروزی و عملکردی پیوسته، او با ۶۹ امتیاز صدرنشین جدول است. این درخشش زمانی چشمگیرتر میشود که بدانیم رولند در برابر رقبای قدرتمندی مانند رانندگان تیم پورشه، گوی رقابت را ربوده است—نشانهای روشن از احیای رقابتپذیری تیم نیسان.
در سوی دیگر، پورشه با آنتونیو فلیکس دا کوستا و پاسکال ورلاین، حضور مقتدرانهای در میان سه تیم برتر دارد. دا کوستا با کسب پیاپی سکوهای قهرمانی، خود را به عنوان یکی از چهرههای پایدار در مبارزه برای عنوان تثبیت کرده است. در همین حال، ورلاین، مدافع عنوان قهرمانی، با فتح E-Prix میامی بار دیگر قدرت خود را به نمایش گذاشته و در مسیر دفاع از تاج خود است.
یکی از شگفتیهای جالبتوجه فصل اما از سوی تیلور بارنارد، رانندهی جوان بریتانیایی، رقم خورده است. در نخستین فصل کامل حضورش، او با ورلاین همامتیاز شده—دستاوردی که نهتنها استعداد بیبدیل او را نمایان میکند بلکه توان بالای تیم NEOM مکلارن را نیز برجسته میسازد.
در تیم دیاس پنسکه، ماکسیمیلیان گونتر با ۳۷ امتیاز پیشتاز است؛ اما همتیمی باتجربهاش، ژان-اریک ورنیه، قهرمان دو دوره فرمول E، هنوز ریتم خود را پیدا نکرده است. این تفاوت در عملکرد، میتواند بر پویایی داخلی تیم تأثیر بگذارد و مسیر فصل را دستخوش تغییر کند.
آندرتی در آینهی ردبول: تمرکز بر یک ستاره
یکی از بحثبرانگیزترین شباهتهای فصل، نحوهی عملکرد تیم آندرتی است؛ تیمی که بهنظر میرسد تمام سرمایهگذاری خود را حول محور یک چهره متمرکز کرده: جیک دنیس. قهرمان فصل ۲۰۲۲-۲۰۲۳، با وجود کسب تنها ۲۷ امتیاز در آغاز فصل جدید، همچنان قلب تپندهی تیم باقی مانده است. در مقابل، همتیمیاش نیکو مولر همچنان در تلاش است تا جایگاه خود را تثبیت کند—سؤالی که رقابتپذیری تیم را در مرکز توجه قرار داده است.
از زمان پیوستن دنیس به آندرتی در سال ۲۰۲۰، او همواره از تمامی همتیمیهایش عملکرد بهتری داشته—از گونتر و اسکیو گرفته تا لوترر، ناتو و مولر. اختلاف امتیازات، که گاه تا بیش از ۲۰۰ امتیاز رسیده، گویای آن است که تیم به شکلی ناخواسته تبدیل به یک ساختار تکمحوره شده است؛ وضعیتی که یادآور سلطهی ماکس ورشتپن در تیم ردبول است.
تمرکز یا اجبار؟
نکتهی جالب اینجاست که این تمرکز، نتیجهی برنامهریزی هدفمند برای نادیدهگرفتن دیگر رانندگان نیست، بلکه بازتابی از استعداد ویژهی دنیس و درک عمیق او از پیچیدگیهای فرمول E است. راجر گریفیتس، مدیر تیم آندرتی، نیز با صراحت به این موضوع اشاره کرده و میگوید: «من اولین کسی هستم که میپذیرم گاهی ما بهنوعی یک تیم تکماشینه بودهایم. این مسئله بارها در چهار سال اخیر مطرح شده است.»
او بر برابری فنی بین دو خودرو تأکید میکند و میگوید همهچیز از لحاظ دادهها و امکانات، بهصورت مساوی بین رانندگان توزیع میشود. اما تداوم این شکاف عملکردی، سوالات جدیتری را مطرح میکند: آیا اعتماد به نفس، سبک رانندگی یا حتی پویاییهای روانی درون تیم میتوانند دلیل این تفاوت باشند؟
در حالیکه هیچ نشانهای مبنی بر اینکه تیم آندرتی عمداً رانندهی دوم خود را در موقعیت ضعیفتری قرار میدهد وجود ندارد، اما روند هجدهماههی اخیر بهوضوح نشان داده است که جیک دنیس در سطحی بالاتر از سایر اعضای تیم عمل میکند—سطحی که از او نه فقط بهعنوان قهرمان فعلی، بلکه بهعنوان محور اصلی موفقیتهای آندرتی یاد میشود.
دنیس موفق شده در ۱۹ مسابقهی اخیر، شش پیروزی کسب کند و بهطور پیوسته از تمام ظرفیتهای فنی در اختیار خود بهره ببرد. این در حالیست که همتیمیهایش بارها در تکرار این موفقیت ناکام بودهاند.
نمونهی اخیر این مسئله، خروج آندره لوترر از ترکیب تیم در پی عملکردی نامطلوب بود؛ جای خود را به تئو پورشر، قهرمان فرمول ۲، داد. پورشر با وجود نمایشهایی امیدوارکننده، هنوز در تلاش است با چالشهای خاص فرمول E سازگار شود. پیش از او، الیور اسکیو هم در فصل هشتم با وجود کسب یک برد و دو سکوی دیگر، نتوانست به پایداری دنیس دست یابد. و حتی ماکسیمیلیان گونتر که در فصل هفتم بههمراه دنیس حضور داشت، در بیشتر مسابقات پشت سر او بود، با وجود اینکه یک برد نیز در کارنامهاش داشت.
نکتهی جالب اینجاست که آندرتی همواره رانندگان باکیفیتی را در صندلی دوم قرار داده است: لوترر، سهبار قهرمان لمانز و رانندهی سابق کارخانهی پورشه؛ اسکیو، قهرمان Indy Lights؛ و پورشایر، یکی از امیدهای نسل جدید اتومبیلرانی. اما باز هم، شکاف عملکردی پابرجاست.
رانندهای در قامت معیار
بهنظر میرسد دنیس همان کاری را در فرمول E انجام میدهد که مکس ورشتپن در فرمول ۱ انجام داده: تعریفِ یک استاندارد. دنیس که پیشینهی آشنایی با ورشتپن را از دوران رقابتهای پایه و شبیهساز ردبول دارد، حالا در تیم آندرتی به همان شکل درخشیده است—با بهرهگیری حداکثری از خودرو، تسلط بر استراتژیهای مدیریت انرژی و لاستیک، و درک کامل از ابعاد پیچیدهی مسابقه.
این سطح عملکرد بالا، اثری ثانویه نیز دارد: همتیمیها را زیر سایهی خود قرار میدهد. رقابت با سایر رانندگان کافی نیست؛ رانندهی دوم باید با سایهی دنیس نیز بجنگد—معیاری که مدام در ذهن تیم و رسانهها تکرار میشود.
در ردبول نیز، وضعیت مشابهی برقرار است. سرجیو پرز رانندهی توانمندی است، اما حتی او نیز نتوانسته در برابر هوش مسابقهای و سرعت مداوم ورشتپن دوام بیاورد. در هر دو تیم، تسلط رانندهی اصلی بهقدری فراگیر است که ساختار تیم حول او میچرخد.
آیا این وضعیت پایدار است؟
تکیه به یک ستارهراننده مزایای زیادی دارد، اما در بلندمدت میتواند بهنوعی آسیبپذیری بدل شود. اگر دنیس تصمیم به ترک آندرتی بگیرد—به هر دلیلی—تیم با خلأی عظیم مواجه خواهد شد، درست مانند آنچه که ردبول روزی ممکن است تجربه کند. آیندهی آندرتی به نحوهی برخورد با این چالش بستگی دارد: آیا آنها میتوانند رانندهای پیدا کنند که نه تنها با دنیس رقابت کند، بلکه جایگزینی درخور برای او باشد؟
در حال حاضر، تیم آمریکایی میتواند از داشتن یکی از درخشانترین استعدادهای فرمول E لذت ببرد، حتی اگر این به بهای تلاش دائمی همتیمیها برای رسیدن به او باشد. با تداوم رقابتها، ممکن است تیمهای دیگری نیز با «مشکل ورشتپن» مختص به خود مواجه شوند—و شاید، آندرتی تنها آغازگر این روند باشد.
نیکو مولر: تعادلی که برقرار نشد
آندرتی، در تلاش برای ایجاد تعادل درون تیم، نیکو مولر را به ترکیب آورد—رانندهای باتجربه با کارنامهای قوی در تیم Abt. اما تا پایان چهار مسابقه، مولر تنها ۱۴ امتیاز کسب کرده، در حالیکه دنیس ۲۷ امتیاز در اختیار دارد. با وجود تمام امیدها به ایجاد رقابت درونتیمی، واقعیت تغییر چندانی نکرده است.
نگاهی به افق پیش رو
وضعیت کنونی آندرتی، بهویژه در زمینهی توسعهی همزمان دو راننده، فرصتی برای پیشرفت و تهدیدی برای ثبات تیم بهحساب میآید. تیم باید راهی بیابد تا شکاف عملکردی را کاهش دهد، یا ریسک وابستگی بیش از حد به یک راننده را بپذیرد.
پرسشی بنیادین مطرح است: آیا این پویایی، پایدار خواهد بود؟
موناکو: نقطهی تلاقی تاریخ، هیجان و هویت
موناکو، نگین درخشان تقویم مسابقات اتومبیلرانی، امسال میزبان دو رقابت متوالی فرمول E خواهد بود؛ رویدادی بیسابقه که نهتنها از نظر ورزشی مهم است، بلکه فرصتیست برای نمایش بلوغ این سری نوپا. تیم ما در آنجا خواهد بود تا این رویداد را تا حد امکان از نزدیک پوشش دهد. ما را در گلف اسپیدز دنبال کنید تا مطمئن شوید هیچ یک از نکات برجسته این دوره ۲۰۲۵ را از دست نمیدهید.
